Posts tonen met het label milieu. Alle posts tonen
Posts tonen met het label milieu. Alle posts tonen

04 april 2007

Hi-Tech: Highly toxic

Nederlandstalige versie beneden


A Chinese child sits amongst a pile of wires and e-waste. Children can often be found dismantling e-waste containing many hazardous chemicals known to be potentially very damaging to children's health.

Taken from greenpeace website: toxics/electronics

The world is consuming more and more electronic products every year. This has caused a dangerous explosion in electronic scrap (e-waste) containing toxic chemicals and heavy metals that cannot be disposed of or recycled safely. But this problem can be avoided. We are pressing leading electronic companies to change; to turn back the toxic tide of e-waste.

Every year, hundreds of thousands of old computers and mobile phones are dumped in landfills or burned in smelters. Thousands more are exported, often illegally, from the Europe, US, Japan and other industrialised countries, to Asia. There, workers at scrap yards, some of whom are children, are exposed to a cocktail of toxic chemicals and poisons.

The rate at which these mountains of obsolete electronic products are growing will reach crisis proportions unless electronics corporations that profit from making and selling these devices face up to their responsibilities. It is possible to make clean, durable products that can be upgraded, recycled, or disposed of safely and don't end up as hazardous waste in someone's backyard.

Discover more about e-waste, what happens after it is thrown away, which companies are top and bottom of the toxic product class and the solutions to the problem.
click here: greenpeace



Chinese company tops Greenpeace "Green Ranking" of electronics industry
Apple still bottom of the barrel


Amsterdam, Netherlands — The latest Greenpeace ranking of electronic manufacturers' recycling and toxic content policies has a couple of surprises: a previously low ranked Chinese company leaps to the number one spot, and Apple stays in last place.

We love to see electronic products manufacturers competing for who can outgreen whom.


In one of the best outcomes of our quarterly "Green Ranking" we've seen Michael Dell challenge the entire industry to adopt a worldwide takeback policy (something we put on our wish list to Dell when the campaign first started), watched some companies meet and then exceed our demands, and enjoyed getting phone calls from other manufacturers asking when, precisely, new policies needed to be adopted in order to be reflected in the next ranking.

Sony-Ericsson not only took up our demand to eliminate (take a deep breath and say this fast) brominated fire retardants and polyvinyl chloride -- they're eliminating beryllium and phthalates too. And Chinese manufacturer Lenovo has jumped from last place to the middle of the pack to top dog in six months: all they need to do for a perfect 10 is to get a green product on the market.

Competitive pressure, ongoing dialogue with Greenpeace campaigners, and consumer expectations have driven an improvement in companies' scores since the December 2006 edition of the Guide, with nine out of 14 companies now scoring more than five points out of 10.

In our newest ranking, Chinese PC maker Lenovo displaces Nokia from the lead position it enjoyed since the Guide was launched. Sony and LG Electronics receive penalty points for operating double standards on their e-waste takeback policies across the world, while Apple, having made no progress since the launch of the Guide in August 2006, continues to languish in last place, far behind all other major manufacturers. (Are you a surprised and disappointed Apple user? We are too. All of us who love Apple are giving them a push by writing to Steve Jobs, giving our Macs a hug, and participating in other ways in the Green my Apple campaign.)

"Given the growing mountains of e-waste in China - both imported and domestically generated – it is heartening to see a Chinese company taking the lead, and assuming responsibility at least for its own branded waste," said Iza Kruszewska, our International Toxics Campaigner, "The challenge for the industry now is to see who will actually place greener products on the market."

read more:click here

Nederlandstalige versie

De 'Guide to Greener Electronics' rangschikt producenten van mobiele telefoons en PC’s op hun globale beleid en gedrag met betrekking tot het uitbannen van schadelijk chemicaliën en op het nemen van verantwoordelijkheid voor hun producten als ze zijn afgedankt door consumenten. De bedrijven worden gerangschikt op basis van de informatie die beschikbaar is op hun website, communicatie met de bedrijven en onderzoek.

op de foto hierboven zag je een Chinees kind tussen het e-waste zit. Kinderen zijn vaak te vinden op deze stortplaatsen om e-waste, vol met gevaarlijke chemicaliën, te ontmantelen. Dit brengt mogelijk veel schade aan hun gezondheid toe.

De wereld gebruikt ieder jaar steeds meer elektronische producten. Dit zorgt voor een gevaarlijke explosie van elektronica-afval (e-waste) met giftige chemicaliën, waaronder zware metalen die niet veilig verwerkt of gerecycled kunnen worden. Dit probleem kan voorkomen worden. Greenpeace wil de grootste elektronicabedrijven dwingen te veranderen; maak een einde aan giftig elektronica-afval.

Ieder jaar worden honderdduizenden oude computers en mobiele telefoons gedumpt op stortterreinen of verbrand in smelterijen. Ook worden er vele duizenden naar Azië geëxporteerd (vaak illegaal) vanuit Europa, de Verenigde Staten, Japan en andere geïndustrialiseerde landen. In Azië worden arbeiders, waaronder kinderen, op schroothopen blootgesteld aan een cocktail van schadelijke chemicaliën en vergif.

Deze bergen van e-waste worden onbeheersbaar, tenzij producenten hun verantwoordelijkheid nemen. Het is mogelijk om schone, duurzame producten te maken die hergebruikt, gerecycled of veilig verwerkt kunnen worden en niet eindigen als gevaarlijk afval in iemand’s achtertuin.

meer info: greenpeace.nl/giftige stoffen


Elektronisch afval in Guangdong, China.

Amsterdam, Nederland — De nieuwste update van de Greenpeace Guide to Greener Electronics laat fikse verschuivingen zien. De Chinese PC-fabrikant Lenovo stijgt naar de eerste plaats van deze ranglijst voor schoon design en recycling van elektronica, Nokia zakt daarmee naar plek twee.

Nog vier merken computers en mobieltjes wisten hun score in de afgelopen drie maanden te verbeteren, aangespoord door de druk van hun concurrentie, de gesprekken met Greenpeace en de verwachtingen van consumenten.

Sony en LG Electronics zakten omdat zij met twee maten meten in hun inzamelings- en recyclingbeleid. Beide bedrijven onderschrijven Individuele Verantwoordelijkheid voor Producenten (IVP), wat inhoudt dat bedrijven verantwoordelijk zijn voor het inzamelen en recyclen van hun afgedankte producten. In de VS voeren Sony en LG echter een lobby tegen IVP, zodat consumenten daar voor de kosten van inzamelen en recyclen blijven opdraaien.

Apple, dat graag met een groen imago pronkt, is er sinds de allereerste Greenpeace-gids in augustus 2006 nog niet in geslaagd om groener te worden. Het merk heeft nog geen termijn gesteld waarbinnen PVC en broomhoudende vlamvertragers uitgebannen worden en blijft daarmee hekkensluiter op gebied van schoon design. Ook weigert Apple ervoor te zorgen dat afgedankte I-pods en Macs worden ingezameld in landen waar hiervoor geen wetgeving is.

In China worden enorme hoeveelheden e-waste van elektronica uit de Westerse wereld gedumpt. Het afval wordt zonder de in het Westen gebruikelijke veiligheidsmaatregelen uit elkaar gehaald, gedumpt of verbrand waarbij de giftige stoffen in de onderdelen vrijkomen. Uit recente publicaties blijkt dat in de natuur in China veel meer giftige stoffen worden teruggevonden dan gemiddeld. Deze broomhoudende vlamvertragers komen voornamelijk uit e-waste: afgedankte elektronische apparaten.

"Koploper Lenovo is een Chinees bedrijf, dat in eigen land geconfronteerd wordt met de gigantische problemen van e-waste", zegt Kim Schoppink, campaigner giftige stoffen van Greenpeace Nederland. "Het merkt toont initiatief en neemt verantwoordelijkheid voor het eigen e-waste."

Lenovo, dat in 2005 de divisie consumentenelektronica van IBM kocht, scoort hoog op zowel beleid als uitvoering: het bedrijf zamelt nu vrijwillig afgedankte producten in en doet dat in alle landen waar het bedrijf die verkoopt. Bovendien rapporteert het bedrijf openlijk de hoeveelheden e-waste die het hergebruikt als percentage van de verkoopcijfers. Het bedrijf heeft alleen nog geen producten op de markt die vrij zijn van giftige stoffen Nokia en Sony Ericsson hebben dit wel.

lees meer: klik hier

24 maart 2007

Een feestmaal van 41 kilogram CO2, this time only dutch version

jeudi 22 février 2007
Een feestmaal van 41 kilogram CO2


Letten op wat op ons bord komt, is een van de vele kleine daden van burgerzin waarmee wij onze milieu-impact kunnen verminderen

De Morgen, 22 februari 2007

De media, het publiek en de politiek krijgen steeds meer belangstelling voor de klimaatverwarming en de concentratie kooldioxide (CO2) in de atmosfeer. De afgelopen weken heb ik de reclamefolders van mijn dichtstbijzijnde hypermarkt uitgepluisd om een fijn dineetje samen te stellen. Hierna volgt het resultaat voor acht personen, met tussen haakjes het aantal kilometers dat elk ingrediënt heeft afgelegd om naar België te komen en de hoeveelheid CO2 in kilogram die het transport geproduceerd heeft. Ik heb vooral ingrediënten gekozen die met het vliegtuig worden aangevoerd, want luchttransport produceert gemiddeld zestig keer meer CO2 dan vervoer over zee.

Omdat het oog ook wat wil, versier ik de tafel met een mooi boeket van twintig rozen. De prachtige bloemen komen met het vliegtuig uit Kenia (6.550 km, 5,2 kg CO2). Eenmaal dat geregeld is, kunnen we de aspergesoep met langoustines serveren. De asperges komen recht uit Peru gevlogen (10.500 km, 12,5 kg CO2) en de langoustines zijn gepeld en diepgevroren met de boot uit Indonesië (14.000 km) aangevoerd. Merk op dat het in termen van CO2 interessanter is om langoustines uit Zuidoost-Azië te kopen dan hun soortgenoten die voor de kust van Schotland gevangen zijn. Een paradox. De Schotse beestjes vertrekken namelijk op een verre bootreis naar Thailand, worden daar gepeld en keren dan terug naar Europa (22.000 km). Heel die odyssee is nodig omdat ik - niet alleen met Kerstmis maar ook de rest van het jaar - mijn schaaldieren het liefst gepeld koop. Ik ben de enige niet: 70 procent van de consumenten kiest voor de tijdwinst.

Na twee voortreffelijke flessen Chileense witte Sauvignon (11.900 km) is het tijd voor de hoofdschotel. Eigenlijk wil ik mijn gasten iets exotisch voorschotelen, zodat ik lang heb getwijfeld tussen springbok uit Namibië (8.300 km), kangoeroe uit Australië (16.700 km), struisvogel uit Zuid-Afrika (8.900 km), hert uit Nieuw-Zeeland (18.700 km) en bizon uit Canada (5.600 km). Omdat ik niet kan kiezen, wordt het een simpele biefstuk met frieten van bij ons. In de hypermarkt is de ingevlogen Argentijnse biefstuk (11.300 km, 14,5 kg CO2) 30 procent goedkoper dan Belgische Blanc-Bleu. Daar zeg je niet nee tegen. Voor de huisgemaakte frieten koop ik bioaardappelen die met de vrachtwagen uit het zuiden van Frankrijk komen. De sla spreekt Spaans. Ik mijmer over de vraag of je biefstuk-friet nog een traditioneel Belgisch gerecht kunt noemen, terwijl ik de flessen uitstekende Californische Cabernet Sauvignon (8.900 km) ontkurk.

Mijn echtgenote heeft voor een heerlijk dessert gezorgd: een vers vruchtenslaatje met alleen fruit dat in de hypermarkt in promotie is. Niet schrikken: Nashiperen uit Zuid-Korea, mango, papaja, vijgen en Charentaismeloen uit Brazilië, passievrucht uit Colombia, granaatappel uit de Verenigde Staten, aardbeien uit Israël, ananas uit Centraal-Amerika, kersen uit Argentinië en carambolevruchten uit Maleisië. We doen er twee kiwi's uit Nieuw-Zeeland bij, een sinaasappel uit Zuid-Afrika en een Belgische appel, zodat we alle continenten op ons bord hebben. Terwijl middernacht nadert, het buiten nog altijd 10 graden is en mijn zoontje van drie zeurt dat het geen Kerstmis kan zijn want dat hij geen sneeuw ziet, maak ik de optelsom van het dessert: een totale afstand van 126.000 kilometer en een factuur van ongeveer 9 kilo CO2. Dat vraagt om een fles witte schuimwijn uit Tasmanië, een eiland ten zuiden van Australië (17.100 km).

Ons feestmaal, bloemen en wijn inbegrepen, heeft in totaal 209.000 kilometer achter de rug, meer dan vijf keer de reis rond de wereld. Goed voor 41,3 kilogram CO2, wat overeenkomt met de uitstoot van een gewone auto die 258 kilometer rijdt. Het vervoer van nog geen 6 kilogram voedsel heeft dus ongeveer 15 liter benzine gekost!

Met een mooi bosje hulst als tafelversiering, een lekkere pompoensoep als voorgerecht, dezelfde biefstuk-friet met sla, maar dan met producten van bij ons, een fruitslaatje zonder aardbeien, kersen en andere aangevlogen vruchten, en Franse wijn, hadden we meer dan 80 procent minder C02 geproduceerd.

Letten op wat op ons bord komt, is een van de vele kleine daden van burgerzin waarmee wij onze milieu-impact kunnen verminderen. In 1960 vertegenwoordigde het vrachtvervoer door de lucht 2 miljard ton per kilometer. In 2006 was het 150 miljard geworden. En het aandeel van het luchtvervoer in de CO2-uitstoot neemt elk jaar toe.

De supermarkten zeggen graag dat ze ons op onze wenken bedienen. Als wij in de winter geen kersen uit Argentinië meer zouden kopen, geen aardbeien uit Israël en geen blauwe bosbessen uit Chili, zouden die niet meer in de rekken liggen. We kunnen samen een verandering afdwingen, zonder echt comfort te moeten opofferen.

Maar om bewust te kunnen consumeren, moeten we met kennis van zaken kunnen kiezen. Daar hebben we hulp bij nodig. Daarom vragen wij dat de politiek haar wetgevende werk zou doen en de distributie zou verplichten om logo's op de producten aan te brengen (bijvoorbeeld een rood vliegtuigje of een blauw bootje) die systematisch en duidelijk zouden tonen hoe ons voedsel is vervoerd.

Pierre Ozer is wetenschappelijk onderzoeker aan het Département des Sciences et Gestion de l'Environnement, Université de Liège.

Dominique Perrin is onderzoeker aan de Faculté universitaire des Sciences agronomiques van Gembloux.

bron: avionrouge.blogspot.com

Le Collectif «Avion Rouge» est un collectif de citoyens belges soucieux de l'environnement et indépendants de toute formation politique. Il se compose de Fabrice Collignon (économiste, Liège), Pierre de Wit (architecte, Liège), David Leloup (journaliste, Liège), Pierre Ozer (docteur en sciences, Liège), Dominique Perrin (docteur en environnement, Flémalle), Sonia Veckmans (géographe, Yvoir) et Martin Willems (ingénieur, Rixensart).

De Petitie ondertekenen